DeWeerd was twee dagen domein van oorspronkelijke indianen uit Amerika en Mexico. MedicineWheel Gathering stond in het teken van het delen van culturen.

De naam alleen al is mooi. Shunkaha Wanagiwin. „Shewolf ghost woman. Maar in Europa noemen ze me Diana.” Diana is lid van de Lakota, een stam van de Sioux in de Amerikaanse staat South Dakota. Als klein kind droomde ze van een wolf die in een vrouw veranderde en telkens verdween als een geest. Vandaar Shewolf ghost woman. De droom heeft ze nog steeds. Voor een buitenstaander klinkt het vaag. Of er een verklaring is voor die aanhoudende droom? „Kijk, dat is nu het probleem van jullie Europanen”, springt Kendall Old Elk bij, die in de Crow-stam in Montana door het leven gaat als Aagaa Niexkiesa. „Jullie vragen altijd waarom iets is. Maar je moet niet voor alles een verklaring willen vinden.” Diana: „Accepteer gewoon dat bepaalde dingen gebeuren. Zoals je moet accepteren dat de Creator de aarde heeft geschapen zoals die er nu is.” Vanuit diverse Amerikaanse staten zijn ze dit weekeinde naar De Weerd in Roermond gekomen om hun tradities en cultuur te delen met ons westerlingen. Maar de native American indians, de traditionele indianen uit Noord- en Midden-Amerika, willen de gelegenheid meteen ook aangrijpen om misverstanden en vooroordelen weg te nemen. „In Europa denkt 95 procent van de mensen dat wij nog in tipi’s leven. Natúúrlijk hebben de meeste indianenfamilies tenten”, zegt Quentin Pipestem, „maar de meesten wonen gewoon in huizen. Het is echt niet zo dat wij nog in 1800 leven.We hebben ook mobiele telefoons en internet en dragen spijkerbroeken als we naar ons werk gaan. Alleen, we hechten nog altijd aan
oude gewoontes. Aan traditionele dans, muziek en kleding. Maar dat doen we meestal na het werk.” Pipestem is lid van Black Foot, een van de vele stammen in Amerika.

Stammen die het niet makkelijk hebben, stelt Mariska Wobbe. „Voor de indianen geldt hetzelfde als voor de aboriginals in Australië: ze worden onderdrukt en gediscrimineerd door de blanken.” Kevin Dust van de Crow-stam kan dat beamen. „Het is voor ons heel moeilijk om bij een bank een lening te krijgen voor een auto.” Wobbe kent tal van dit soort voorbeelden. De Heerlense heeft altijd al een zwak gehad voor de Amerikaanse indianen. Enkele jaren geleden besloot ze naar een reservaat in South Dakota te gaan. Daar leerde ze de vader van haar zoontje kennen. Sindsdien probeert Wobbe elk jaar een paar weken naar de
andere kant van de grote plas te gaan om de indianencultuur op te snuiven. Maar ze wil meer. Ze wil de indianen daar helpen. „Ze hebben niet veel. In Pine Ridge en Rosebud, de twee reservaten waar ik kom, is hoge werkloosheid en veel criminaliteit. De jeugd heeft er weinig te doen.” Daarom probeert ze in Nederland originele produkten (handwerk, sieraden, textiel), gemaakt door de stamleden, aan de man te brengen. De opbrengst vloeit rechtstreeks terug
naar de reservaten. Ook heeft Wobbe de stichting MedicineWheel opgericht. „De blanken vergeten nog wel eens dat we de aarde nodig hebben om te kunnen leven. Indianen laten zien hoe je in harmonie met de natuur kunt leven.”

Delen is daarbij het magische woord. Of ze nu lid zijn van de Lakota, Black Foot of Crow, iets aan anderen geven dragen ze bij deze stammen hoog in het vaandel. Diana ShunkahaWanagiwin: „Het is een eer om iets te geven. Wij zijn gewend arm te zijn, maar halen onze rijkdom uit de dankbaarheid die we van anderen terugkrijgen.”

Tijdens de tweedaagse bijeenkomst met oorspronkelijke Amerikaanse Indianen in Roermond was veel dans, muziek en show.

Inmiddels zijn er al zo'n 15 dozen met in totaal al zo'n 150 kilo voornamelijk babykleding, babyartikelen, peuterkleding, handdoeken en speelgoed kunnen verzenden naar Pine Ridge Reservation, Wanblee, South Dakota. Ook hebben we directe hulp kunnen bieden aan een moeder met kinderen die al meer dan een half jaar verstoken was van water, bij de noodzakelijke reparatie van een waterleiding.
We willen hierbij iedereen bedanken die dit mogelijk gemaakt heeft door donateur te worden of door een T-shirt of Medicijnwiel bij ons te kopen !

Er is een ruime verscheidenheid aan reservaten, zowel wat betreft de omvang als de aanwezige armoede. In het algemeen kan gesteld worden dat de armoede in de Rez's erg groot is, soms zelfs extreem en voor de meesten in ieder geval onvoorstelbaar in een "rijk" land als de US.

De leefomstandigheden zijn vergelijkbaar met de vrij bekende onderontwikkelde Derde-Wereldlanden. Behuizing ontbreekt vaak en als iemand al een "huis bewoont" is dat vaak zonder stromend water, riolering, electra, verwarming etc. Meerdere gezinnen leven daar dan soms met 15 tot 25 mensen in een 3-kamer woning. Het merendeel van de bewoners woont in Mobil Homes of in kleine houten bouwsels, die totaal ongeschikt zijn voor de winterse kou (-15C). Jaarlijks overlijden dan ook veel ouderen en kinderen tengevolge van de barre omstandigheden.

Het werkloosheidspercentage ligt al jaren tussen de 80 en 90%. De gemiddelde levensverwachting is 55 jaar terwijl het sterfte cijfer onder kinderen 2 maal zo hoog is als het landelijk gemiddelde. 60% van de jongeren heeft geen uitzicht op een afgeronde schoolopleiding. Veel jongeren leiden aan een foetaal alcohol syndroom, zijn wees en vervallen vanwege het ontbreken van kansen in criminaliteit.