Sittard kreeg dit weekeinde bezoek van een Indiaan. De Native American Artist van de Blackfeet Nation uit de noordelijke Plains in Canada, Quentin Pipestem, gaf een eenmalige show in het Pitboeltheater. Met traditionele dansen, het vertellen van oude verhalen en authentieke muziek zamelt hij geld in voor de stichting Medicine Wheel. Die zet zich in voor het behoud van oorspronkelijke Indiaanse culturen.

DeWeerd was twee dagen domein van oorspronkelijke indianen uit Amerika en Mexico. MedicineWheel Gathering stond in het teken van het delen van culturen.

De naam alleen al is mooi. Shunkaha Wanagiwin. „Shewolf ghost woman. Maar in Europa noemen ze me Diana.” Diana is lid van de Lakota, een stam van de Sioux in de Amerikaanse staat South Dakota. Als klein kind droomde ze van een wolf die in een vrouw veranderde en telkens verdween als een geest. Vandaar Shewolf ghost woman. De droom heeft ze nog steeds. Voor een buitenstaander klinkt het vaag. Of er een verklaring is voor die aanhoudende droom? „Kijk, dat is nu het probleem van jullie Europanen”, springt Kendall Old Elk bij, die in de Crow-stam in Montana door het leven gaat als Aagaa Niexkiesa. „Jullie vragen altijd waarom iets is. Maar je moet niet voor alles een verklaring willen vinden.” Diana: „Accepteer gewoon dat bepaalde dingen gebeuren. Zoals je moet accepteren dat de Creator de aarde heeft geschapen zoals die er nu is.” Vanuit diverse Amerikaanse staten zijn ze dit weekeinde naar De Weerd in Roermond gekomen om hun tradities en cultuur te delen met ons westerlingen. Maar de native American indians, de traditionele indianen uit Noord- en Midden-Amerika, willen de gelegenheid meteen ook aangrijpen om misverstanden en vooroordelen weg te nemen. „In Europa denkt 95 procent van de mensen dat wij nog in tipi’s leven. Natúúrlijk hebben de meeste indianenfamilies tenten”, zegt Quentin Pipestem, „maar de meesten wonen gewoon in huizen. Het is echt niet zo dat wij nog in 1800 leven.We hebben ook mobiele telefoons en internet en dragen spijkerbroeken als we naar ons werk gaan. Alleen, we hechten nog altijd aan
oude gewoontes. Aan traditionele dans, muziek en kleding. Maar dat doen we meestal na het werk.” Pipestem is lid van Black Foot, een van de vele stammen in Amerika.

Stammen die het niet makkelijk hebben, stelt Mariska Wobbe. „Voor de indianen geldt hetzelfde als voor de aboriginals in Australië: ze worden onderdrukt en gediscrimineerd door de blanken.” Kevin Dust van de Crow-stam kan dat beamen. „Het is voor ons heel moeilijk om bij een bank een lening te krijgen voor een auto.” Wobbe kent tal van dit soort voorbeelden. De Heerlense heeft altijd al een zwak gehad voor de Amerikaanse indianen. Enkele jaren geleden besloot ze naar een reservaat in South Dakota te gaan. Daar leerde ze de vader van haar zoontje kennen. Sindsdien probeert Wobbe elk jaar een paar weken naar de
andere kant van de grote plas te gaan om de indianencultuur op te snuiven. Maar ze wil meer. Ze wil de indianen daar helpen. „Ze hebben niet veel. In Pine Ridge en Rosebud, de twee reservaten waar ik kom, is hoge werkloosheid en veel criminaliteit. De jeugd heeft er weinig te doen.” Daarom probeert ze in Nederland originele produkten (handwerk, sieraden, textiel), gemaakt door de stamleden, aan de man te brengen. De opbrengst vloeit rechtstreeks terug
naar de reservaten. Ook heeft Wobbe de stichting MedicineWheel opgericht. „De blanken vergeten nog wel eens dat we de aarde nodig hebben om te kunnen leven. Indianen laten zien hoe je in harmonie met de natuur kunt leven.”

Delen is daarbij het magische woord. Of ze nu lid zijn van de Lakota, Black Foot of Crow, iets aan anderen geven dragen ze bij deze stammen hoog in het vaandel. Diana ShunkahaWanagiwin: „Het is een eer om iets te geven. Wij zijn gewend arm te zijn, maar halen onze rijkdom uit de dankbaarheid die we van anderen terugkrijgen.”

Tijdens de tweedaagse bijeenkomst met oorspronkelijke Amerikaanse Indianen in Roermond was veel dans, muziek en show.

Indianen als Blackfoot en Murray Small Legs even in De Weerd

MariskaWobbe werkte drie jaar lang als manager in het uitzendwezen. Nu steunt ze indianen in reservaten en houdt met hen bijeenkomsten. Ook in Roermond.

Het is nu drie jaar geleden dat Mariska Wobbe (35) uit Heerlen haar baan als manager van een uitzendbureau eraan gaf en een opmerkelijke keuze maakte. Ze volgde haar hart en trok met een rugzak naar de Verenigde Staten. Niet voor een bezoek aan New York of aan DisneyWorld, maar voor een verblijf in de staat South Dakota en meer precies in het Pine Ridge en Rosebud reservaat. „Ik ben vanaf mijn vroegste jeugd al bezig met indianen. Door de stress in mijn werk kwam er een moment dat ik voelde dat ik naar Amerika moest. Naar een reservaat. Ik ben bij de Lakota, een stam van de Sioux, terechtgekomen. Dat voelde
zo goed dat ik mijn baan uiteindelijk heb opgezegd. Nu ga ik er ieder jaar twee of drie maanden heen.”

Het bleef echter niet bij het bezoeken van reservaten. Mariska leerde bij de Lakota de vader van haar zoontje Wakinyan (donderwezen) kennen en maakte van haar liefde voor indianen zowat een levenswerk.

Nu importeert ze kunst en handgemaakte produkten vanuit de reservaten naar haar webwinkel White Earth en houdt ze manifestaties op lokatie. Haar stichting MedicineWheel Gathering organiseerde vorig jaar zomer in park Mondo Verde in Landgraaf een eerste bijeenkomst met echte indianen en doet dat komende maand in Roermond nog eens dunnetjes over. „De locatie aan de Maasplassen is ideaal in Roermond. Het element water hoort bij de indianen. De plek is fantastisch”, zegt Mariska. Tijdens een gathering, of bijeenkomst, staat de traditionele cultuur van de oorspronkelijke, of native, Amerikanen centraal. Er wordt gezongen, gedanst en er zijn originele producten te koop die volgens MariskaWobbe via de fair trade-methode aan de man worden gebracht. „Uiteindelijk profiteren de kunstenaars en makers van producten in de reservaten mee van de verkoop, want het gaat de indianen daar bepaald niet voor de wind. De
Amerikaanse staat zal het nooit toegeven, maar de indianen leven daar als in de DerdeWereld. Ze kunnen nauwelijks in hun onderhoud voorzien.” In het tentenkamp aan de Maasplassen in Roermond volgende maand kunnen bezoekers zelfs overnachten om de indianen echt van nabij mee te maken. Er zijn activiteiten voor kinderen en er worden lezingen gehouden. Door indianen als Quentin Pipestem (Blackfoot) en zijn stamgenoot Murray Small Legs. Verder komen er nog indianen uit Mexico en British Columbia. Allemaal dankzij de contacten van Mariska Wobbe in de VS.