DeWeerd was twee dagen domein van oorspronkelijke indianen uit Amerika en Mexico. MedicineWheel Gathering stond in het teken van het delen van culturen.

De naam alleen al is mooi. Shunkaha Wanagiwin. „Shewolf ghost woman. Maar in Europa noemen ze me Diana.” Diana is lid van de Lakota, een stam van de Sioux in de Amerikaanse staat South Dakota. Als klein kind droomde ze van een wolf die in een vrouw veranderde en telkens verdween als een geest. Vandaar Shewolf ghost woman. De droom heeft ze nog steeds. Voor een buitenstaander klinkt het vaag. Of er een verklaring is voor die aanhoudende droom? „Kijk, dat is nu het probleem van jullie Europanen”, springt Kendall Old Elk bij, die in de Crow-stam in Montana door het leven gaat als Aagaa Niexkiesa. „Jullie vragen altijd waarom iets is. Maar je moet niet voor alles een verklaring willen vinden.” Diana: „Accepteer gewoon dat bepaalde dingen gebeuren. Zoals je moet accepteren dat de Creator de aarde heeft geschapen zoals die er nu is.” Vanuit diverse Amerikaanse staten zijn ze dit weekeinde naar De Weerd in Roermond gekomen om hun tradities en cultuur te delen met ons westerlingen. Maar de native American indians, de traditionele indianen uit Noord- en Midden-Amerika, willen de gelegenheid meteen ook aangrijpen om misverstanden en vooroordelen weg te nemen. „In Europa denkt 95 procent van de mensen dat wij nog in tipi’s leven. Natúúrlijk hebben de meeste indianenfamilies tenten”, zegt Quentin Pipestem, „maar de meesten wonen gewoon in huizen. Het is echt niet zo dat wij nog in 1800 leven.We hebben ook mobiele telefoons en internet en dragen spijkerbroeken als we naar ons werk gaan. Alleen, we hechten nog altijd aan
oude gewoontes. Aan traditionele dans, muziek en kleding. Maar dat doen we meestal na het werk.” Pipestem is lid van Black Foot, een van de vele stammen in Amerika.

Stammen die het niet makkelijk hebben, stelt Mariska Wobbe. „Voor de indianen geldt hetzelfde als voor de aboriginals in Australië: ze worden onderdrukt en gediscrimineerd door de blanken.” Kevin Dust van de Crow-stam kan dat beamen. „Het is voor ons heel moeilijk om bij een bank een lening te krijgen voor een auto.” Wobbe kent tal van dit soort voorbeelden. De Heerlense heeft altijd al een zwak gehad voor de Amerikaanse indianen. Enkele jaren geleden besloot ze naar een reservaat in South Dakota te gaan. Daar leerde ze de vader van haar zoontje kennen. Sindsdien probeert Wobbe elk jaar een paar weken naar de
andere kant van de grote plas te gaan om de indianencultuur op te snuiven. Maar ze wil meer. Ze wil de indianen daar helpen. „Ze hebben niet veel. In Pine Ridge en Rosebud, de twee reservaten waar ik kom, is hoge werkloosheid en veel criminaliteit. De jeugd heeft er weinig te doen.” Daarom probeert ze in Nederland originele produkten (handwerk, sieraden, textiel), gemaakt door de stamleden, aan de man te brengen. De opbrengst vloeit rechtstreeks terug
naar de reservaten. Ook heeft Wobbe de stichting MedicineWheel opgericht. „De blanken vergeten nog wel eens dat we de aarde nodig hebben om te kunnen leven. Indianen laten zien hoe je in harmonie met de natuur kunt leven.”

Delen is daarbij het magische woord. Of ze nu lid zijn van de Lakota, Black Foot of Crow, iets aan anderen geven dragen ze bij deze stammen hoog in het vaandel. Diana ShunkahaWanagiwin: „Het is een eer om iets te geven. Wij zijn gewend arm te zijn, maar halen onze rijkdom uit de dankbaarheid die we van anderen terugkrijgen.”

Tijdens de tweedaagse bijeenkomst met oorspronkelijke Amerikaanse Indianen in Roermond was veel dans, muziek en show.

Overall we were able to send 15 boxes, about 150 kg in weight, mostly babyclothing, baby items, toddler clothing, towels and toys to Pine Ridge Reservation, Wanblee, South Dakota.

Hereby we want to thank all who made this effort possible!

Pine Ridge Reservation is a 3,468.86 sq miles large land area in the South-West of South-Dakota, Shannon County and Jacskon County, two of the poorest parts of the U.S. Pine Ridge is the second largest reservation in the U.S. Over 20.000 people live theer most of them Oglala Lakota (Sioux).

Life circumstances are miserable. There's a great lack of housing and when there's housing in most cases there's no water, no sewer, neither electricity or heating. Often family's have to live with over 15-25 persons in a 3-room cabin. Most people live in mobil homes or little woorden shacks, totally inadequate in winter (-15C).

Unemployment rate is between 80% and 90% for years. Average life expectation is 55 while childdeath is 2 times higher of the national average. 60% youngsters can't get a proper education. A lot of youngsters are severe of a foetaal alcohol syndrome, are orphan and fall back in criminal behaviour because of the lack of a change on a future......